Του Γιώργου Νούτσου*
Ακόμα μια «θυμωμένη» συνεδρίαση του «τοπικού μας κοινοβουλίου»… με θέμα το Χιονοδρομικό Κέντρο της Βασιλίτσας και την παραχώρησή του από το ΤΑΙΠΕΔ για 40 χρόνια, στον συμπατριώτη μας Δημήτρη Δερπάνη
Παρακολούθησα προσεκτικά και τις δύο σχετικές συζητήσεις.
Τόσο αυτή που προκάλεσε ο ιδιώτης επενδυτής, για να παρουσιάσει το project και το πως ο ίδιος αντιλαμβάνεται το νέο ρόλο που έχει επωμιστεί (προσωπικά εγώ δεν θα την έκανα, τουλάχιστον όχι σε αυτή τη χρονική στιγμή)….όσο και αυτή την προχθεσινή, που υποτίθεται έγινε, για να ρίξει φως στα της επένδυσης, το χρόνο υλοποίησής της, τις διαφαινόμενες καθυστερήσεις και φυσικά τα όποια ανταποδοτικά πάσης μορφής και φύσης, θα μπορούσε να αξιώσει για λογαριασμό του τόπου μας η δημοτική αρχή
Επανέρχομαι στον όρο «θυμωμένες συνεδριάσεις» κι επιτρέψτε μου να τον εξηγήσω…
Η πρώτη συνεδρίαση, που προκάλεσε ο κος Δερπάνης, υποτίθεται, πως θα έπρεπε να είναι μια πανηγυρική συνεδρίαση, καθότι, αποτελούσε συνέχεια μιας απόφασης παραχώρησης με στόχο την ανατροπή εκ βάθρων μια νοσηρής κατάστασης αποεπένδυσης, που χρόνια προϋπήρχε στη Βασιλίτσα, αποδεικνύοντας την αδιαμφισβήτητη αδυναμία του Κεντρικού Κράτους να στηρίξει το ρόλο του δυναμικού επιχειρηματία για τον εαυτό του.
Μόνο που σ εκείνη τη συνεδρίαση δεν είδαμε τίποτα το πανηγυρικό…
Συνοφρυωμένα πρόσωπα, τόνοι επικριτικοί, ερωτήσεις άστοχες, που περισσότερο εξέφραζαν την ιδιοτελή ανησυχία των ερωτούντων, μια διαφαινόμενη θλίψη (;) για μια διαδικασία, που εδώ και πολλά χρόνια θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει, ώστε κάποια στιγμή το Χιονοδρομικό της Βασιλίτσας, να φορέσει μια σύγχρονη φορεσιά, ελκυστική, φιλική, ικανή να έλξει και να εξυπηρετήσει τους χιλιάδες φίλους του χειμερινού τουρισμού
Το ίδιο όμως επαναλήφθηκε και στην προχθεσινή συνεδρίαση, που περισσότερο θύμισε «λαϊκό δικαστήριο» κι όχι μια γνήσια ανησυχία, για το πως προβλέπεται να πράγματα να εξελιχθούν…
Είναι δυνατόν, βασικό επιχείρημα κάποιων, να είναι η ανυπόγραφη (όπως λέχθηκε) επιστολή που στάλθηκε από την D-GROUP στο Δημοτικό Συμβούλιο;
Θα ανοίξω μια παρένθεση στο σημείο αυτό και θα πω, πως προσωπικά, αν ήμουν στη θέση του κου Δερπάνη, δεν επρόκειτο να στείλω καμία επιστολή τη χρονική αυτή στιγμή, που και να ήθελα να παρουσιάσω την εξέλιξη των πραγμάτων, δεν θα μπορούσα, για λόγους απόλυτα συγκεκριμένους και σίγουρα πέραν της δικής μου προσωπικής ευθύνης ως επενδυτή
Κλείνω την παρένθεση και προχωρώ σε μια πρόσθετη σειρά ερωτημάτων, που πηγαία δημιουργούνται μέσα μου, μέσα από την εικόνα και τις θέσεις, που εκφράστηκαν σε αυτή τη συνεδρίαση…
Είναι δυνατόν, να πιστεύουν κάποιοι, πως θα μπορούσε ακόμα για πολύ να συνεχιστεί αυτή η εικόνα, ενός χιονοδρομικού, που κάθε χρόνο απλά πάλευε για την ύπαρξή του και μαζί με αυτή, την ύπαρξη των εργαζομένων του στις θέσεις τους;
Είναι δυνατόν, να μπορούσε να ανταγωνιστεί με ίσους όρους άλλα χιονοδρομικά, σαφώς υποδεέστερης θέσης, ομορφιάς, φύσης και μεγέθους, με τον απαρχαιωμένο του εξοπλισμό, την ανυπαρξία σοβαρών υποδομών, σύγχρονων αναβατήρων, πρόσθετων παροχών και σύγχρονων εγκαταστάσεων στάθμευσης, φιλοξενίας και κυρίως οργανωμένης προβολής σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, στηρίζοντας τις εναλλακτικές του δράσεις και προοπτικές;
Είναι δυνατόν, να μηρυκάζουμε και να ξεσκίζουμε τις σάρκες μας και να μη στηρίζουμε μια προοπτική, που ήταν μονοδρομική και ανεπίστροφη;
Και στο κάτω κάτω, ας μη ξεχνάμε, πως ζούμε στην εποχή του κεφαλαίου, των ιδιωτικών επενδύσεων, της κινητροδότησης για αύξηση της συμμετοχής του στην αναπτυξιακή προοπτική ενός τόπου… στην εποχή της όσο ποτέ αναγκαίας απόσυρσης του Κράτους από ένα ρόλο, που ούτε τον θέλει, ούτε τον πιστεύει…
Τα επίχειρα αυτής της ξεπερασμένης πραγματικότητας τα έζησε η Ελλάδα μας για πολλά χρόνια και μαζί μ αυτά, βίωσε και όλο τον εσμό των ανεξέλεγκτων καταστάσεων, των περίεργων συναλλαγών, των ανευθυνουπεύθυνων αρμοδίων και των νοοτροπιών της ελάσσονος προσπάθειας
Κι επανέρχομαι στις «θυμωμένες συνεδριάσεις»…
Λέχθηκαν πολλά, αναζητήθηκαν απαντήσεις, υπήρξαν καταγγελίες, εκφράστηκαν φόβοι, κανείς δεν στήριξε ευθαρσώς…και κυρίως κανείς δεν πρότεινε εναλλακτική….
Μόνο που με κραυγές, το κοινό καλό δεν υπηρετείται…Ίσως μόνο, μύχιοι προσωπικοί πόθοι και επιθυμίες…
Τι θα περίμενα ;
Οι συμμετέχοντες και το Δημοτικό Συμβούλιο να βάλουν πλάτη
Να δείξουν καλή και συνεργατική διάθεση
Να ζητήσουν κόσμια και ευγενικά, συμμετοχή, συνεργασία και ανταπόδοση
Να προκρίνουν προς τα έξω, μια εικόνα ομοθυμίας και στήριξης στον όποιο Δερπάνη, αναλάμβανε την ευθύνη, να τρέξει για 40 χρόνια το project «Xιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας» και να επενδύσει στην προοπτική μιας ολιστικής ανάπτυξης, που θα συμπαρέσυρε ανοδικά τον τόπο και τους ανθρώπους του
Είδα όμως θυμό…ίσως και ιδιοτέλεια…και κάπως έτσι, αν και εφόσον αυτά συνεχιστούν, ένα πισωγύρισμα στην αδράνεια και στην μετριότητα, φαντάζει ακόμα και τώρα μια πολύ πιθανή εκδοχή
Εκτός κι αν κάποιοι το πάρουν αλλιώς. Καιρός υπάρχει…Συνεργασία, κατανόηση, ενημέρωση, κοινές δράσεις και ομοθυμία για το ξεπέρασμα παθογενειών, γραφειοκρατίας, αλλά και προβλημάτων, που δυστυχώς υπάρχουν, με τον επενδυτή ήδη να τα γεύεται και να προσπαθεί να τα ξεπεράσει…
Να ποιο θα μπορούσε να είναι το θέμα και το περιεχόμενο μιας επόμενης ανοιχτής στην κοινωνία συνεδρίασης…
ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ Η ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΟΛΙΣΤΙΚΗΣ ΝΕΑΣ ΑΡΧΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ ΜΑΣ ΚΕΝΤΡΟ…
Μοιάζει ουτοπικό; Καθόλου…καθώς είναι ο μόνος δρόμος για να καταστεί η Βασιλίτσα, βασίλισσα της αναπτυξιακής μας αναδόμησης….!
- Πρ. δήμαρχος Γρεβενών, Πολιτικός Επιστήμονας
