Πολλές φορές στη ζωή μας περιμένουμε να έρθει μια μεγάλη στιγμή. Περιμένουμε να αλλάξουν οι συνθήκες, να βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία, να πραγματοποιηθεί ένα όνειρο που έχουμε στο μυαλό μας. Και κάπως έτσι περνούν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια.
Άραγε, όμως, πόσες μικρές ευκαιρίες προσπερνάμε καθημερινά χωρίς να τους δίνουμε σημασία;
Ίσως τελικά να έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε πολλά από τη ζωή, χωρίς να αναρωτιόμαστε αρκετά τι μπορούμε εμείς να προσφέρουμε σε αυτήν.
Καθώς μεγαλώνουμε, αρχίζουμε να βλέπουμε ορισμένα πράγματα διαφορετικά. Καταλαβαίνουμε πως δεν έχουν όλα την ίδια σημασία που τους δίναμε παλιότερα. Μια συζήτηση με έναν άνθρωπο, ένας καφές σε ένα χωριό, ένα χαμόγελο, μια μικρή βοήθεια σε κάποιον που τη χρειάζεται, μπορεί να μας μείνουν περισσότερο από γεγονότα που κάποτε θεωρούσαμε σπουδαία.
Ίσως να φταίμε και εμείς. Κυνηγάμε συχνά το επόμενο βήμα, τον επόμενο στόχο, την επόμενη επιτυχία. Θέλουμε να φτάσουμε κάπου, αλλά ξεχνάμε να κοιτάξουμε τι υπάρχει γύρω μας όσο περπατάμε.
Το έχω σκεφτεί πολλές φορές και στον δρόμο. Όταν περπατάς για ώρες, έχεις αρκετό χρόνο να μείνεις μόνος με τις σκέψεις σου. Δεν υπάρχει πάντα κάποιος να σου μιλήσει, ούτε κάτι να σε αποσπάσει. Αρχίζεις να παρατηρείς περισσότερο. Τους ανθρώπους, τα χωριά, τη φύση, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν κάνουμε όσα πραγματικά θέλουμε ή αν απλώς ακολουθούμε όσα περιμένουν οι άλλοι από εμάς. Αν δίνουμε αρκετό χρόνο στους ανθρώπους μας ή αν συνεχώς αναβάλλουμε μια συνάντηση, μια επίσκεψη, μια κουβέντα, πιστεύοντας πως θα υπάρχει πάντα χρόνος.
Και όμως, ο χρόνος δεν μας υπόσχεται τίποτα.
Δεν χρειάζεται απαραίτητα να κάνουμε κάτι μεγάλο για να αφήσουμε το αποτύπωμά μας. Μπορεί να είναι μια προσπάθεια που ξεκινά με λίγους ανθρώπους, μια ιδέα που στην αρχή φαίνεται δύσκολη, μια πρωτοβουλία για τον τόπο μας ή μια πράξη που θα κάνει τη ζωή κάποιου λίγο καλύτερη.
Το σημαντικό ίσως δεν είναι πόσοι θα μας χειροκροτήσουν, αλλά αν αυτό που κάνουμε έχει πραγματική αξία και μπορεί να συνεχιστεί ακόμη κι όταν εμείς δεν θα είμαστε εκεί.
Βέβαια, δεν είναι πάντα εύκολο. Υπάρχουν απογοητεύσεις, λάθη, στιγμές που αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας. Κάποιες φορές περιμένουμε περισσότερα από τους άλλους και ξεχνάμε να εξετάσουμε τη δική μας στάση. Ίσως χρειάζεται να κάνουμε συχνότερα λίγη αυτοκριτική, χωρίς να είμαστε αυστηροί ούτε με τους άλλους ούτε με τον εαυτό μας.
Δεν έχω βρει όλες τις απαντήσεις. Ούτε πιστεύω πως υπάρχει κάποιος που τις γνωρίζει. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι έχουμε ακόμη πολλά να μάθουμε, κυρίως για τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ίσως, λοιπόν, να αξίζει να σταματήσουμε για λίγο να περιμένουμε την ιδανική στιγμή. Να κάνουμε σήμερα κάτι μικρό, κάτι που έχει νόημα για εμάς και για τους ανθρώπους γύρω μας. Να δώσουμε λίγο περισσότερο χρόνο στους δικούς μας ανθρώπους, να ακούσουμε κάποιον που έχει ανάγκη να μιλήσει, να ξεκινήσουμε μια προσπάθεια που συνεχώς αναβάλλουμε.
Γιατί στο τέλος, όταν κοιτάξουμε πίσω, μπορεί να μη θυμόμαστε όλα όσα αποκτήσαμε ή όλα όσα πετύχαμε. Ίσως να θυμόμαστε περισσότερο τους ανθρώπους που συναντήσαμε, τις στιγμές που μοιραστήκαμε και όσα καταφέραμε να δημιουργήσουμε.
Ίσως η ομορφιά της ζωής να μη βρίσκεται στις μεγάλες στιγμές που περιμένουμε να έρθουν, αλλά στις μικρές στιγμές που έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε.
Δημητριάδης Γεώργιος





