ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ
Υπάρχουν άνθρωποι που η παρουσία τους στον δημόσιο βίο δεν συνοδεύεται από θόρυβο, αλλά από ουσία. Ο Κώστας Δόρτσιος υπήρξε ακριβώς μια τέτοια περίπτωση. Η απώλειά του δεν αφήνει μόνον ένα κενό στην εκπαιδευτική κοινότητα των Γρεβενών. Μας στερεί έναν σπάνιο πνευματικό άνθρωπο, που ήξερε να συνδυάζει την επιστημονική ακρίβεια με την ανθρώπινη ευαισθησία.
Για τριάντα επτά χρόνια υπηρέτησε το δημόσιο σχολείο, περνώντας από όλες τις βαθμίδες ευθύνης, από την έδρα της τάξης μέχρι τη θέση του Σχολικού Συμβούλου. Όσοι τον έζησαν γνωρίζουν πως για εκείνον τα Μαθηματικά δεν ήταν ένα στεγνό σύνολο κανόνων, αλλά ένας τρόπος να καλλιεργείς τη σκέψη και το ήθος. Με τον ίδιο γαλήνιο και σεμνό τρόπο στεκόταν δίπλα στους μαθητές και τους συναδέλφους του, προσφέροντας γνώση χωρίς έπαρση.
Αυτή τη βαθιά ανάγκη προσφοράς την έφερε και στα γραπτά του και στην αγάπη του για τον Άγιο Γεώργιο (το Τσούρχλι), το χωρίο του. Μα και στις σελίδες των «Χρονικών» που φιλοξένησαν άρθρα του. Σε μια εποχή που η δημόσια συζήτηση συχνά καταφεύγει στην ευκολία και την ένταση, τα κείμενά του ξεχώριζαν για τη σοβαρότητα, την τεκμηρίωση και τον σεβασμό προς τον αναγνώστη.
Πέρα από τους αριθμούς και την αρθρογραφία, η μουσική και ο πολιτισμός υπήρξαν το φυσικό του καταφύγιο. Ίσως γιατί, για έναν άνθρωπο της δικής του καλλιέργειας, η αρμονία μιας μελωδίας και η κομψότητα μιας γεωμετρικής απόδειξης υπηρετούσαν την ίδια αλήθεια.
Ο Κώστας Δόρτσιος ανήκε σε εκείνη τη γενιά εκπαιδευτικών που τίμησαν τον τόπο τους με το έργο και τη στάση ζωής τους. Το αποτύπωμά του παραμένει ζωντανό στις αίθουσες που δίδαξε, στα κείμενα που μας άφησε και στη μνήμη όσων είχαν την τύχη να συμπορευτούν μαζί του.
Αντώνης Ν. Παπαβασιλείου





