Αφορμή για το παρόν κείμενο αποτέλεσε το άρθρο του δημοσιογράφου κ. Απόστολου Λακασά στην «Καθημερινή(Τέχνες και Γράμματα 21-12-2025) με τίτλο «Ένας γόρδιος δεσμός επί σκηνής». Το ερώτημα που τίθεται είναι : Ποιός είναι αρμοδιότερος, λόγω σπουδών, να διδάξει θεατρική αγωγή στα σχολεία; Και η δική μου ταπεινή άποψη είναι ότι οι θεωρητικές γνώσεις για την ιστορία του Θεάτρου δεν είναι το απαραίτητο προσόν για την διδασκαλία της θεατρικής αγωγής στα παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Εγώ θα πρόσθετα και στα παιδιά του νηπιαγωγείου. Με δυνατά λόγια ο ανωτέρω δημοσιογράφος τονίζει ότι η καλλιέργεια της θεατρικής έκφρασης έχει άμεση σχέση με την εξοικείωση των παιδιών με το σώμα τους(άρα αυτοσχεδιασμό που ξεκινάει από το θεατρικό παιχνίδι και όχι από ιστορικές γνώσεις). Κατά συνέπεια ο «ειδικός» δάσκαλος  – καθηγητής είναι ο ηθοποιός. Οι πτυχιούχοι θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ είναι οι ειδικοί στα σχολεία για την προβολή της θεωρητικής γνώσης της διαχρονικής ιστορίας του Θεάτρου(σαφώς είναι χρήσιμοι στην Παιδεία γι’ αυτές τις γνώσεις). Στο σημείο αυτό ο προβληματισμός μεγαλώνει από το ότι το Υπουργείο Παιδείας λαμβάνει υπόψη το Πανεπιστημιακό κατεστημένο σχετικά με τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων με πτυχίο ΑΕΙ. Γενικεύοντας το θέμα με τα πτυχία θα πρέπει κατά την άποψη μου το πτυχίο να αποτελεί ένα από τα προσόντα(πράγματι δυνατό) για τις προσλήψεις στο Δημόσιο. Η άποψη αυτή αφορά σε όλους τους τομείς (παιδεία, υγεία, έργα κ.λπ.) ιδίως στον παρόντα χρόνο όπου η εν γένει εκπαίδευση δεν περνά τις καλύτερες μέρες. Τη λύση θα τη δώσει η τεχνητή νοημοσύνη στις προσλήψεις (αρκετά οι διαχρονικές κομματικές επιτροπές ζημίωσαν τις δημόσιες υπηρεσίες με την χαμηλή ποιότητα των προσλήψεων). Ο προβληματισμός του κυρίου Λακασά για το ποιος εγγυάται ότι όσοι αποφοιτούν από δραματικές σχολές έχουν γνώση, βρίσκει απάντηση ότι τη λύση και εδώ θα τη δώσει πολύ εύκολα πλέον η τεχνητή νοημοσύνη(όχι τα κόμματα). Το Υπουργείο Παιδείας να προχωρήσει όχι σε απλή διαχείριση(όπως κατά κανόνα έγινε από τους εκάστοτε υπουργούς) αλλά σε τομές με τόλμη.

ΘΑΝΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

Τοπογράφος μηχανικός Ε.Μ.Π.

Έβδομο  ταξίδι της Ιουλίας Αγοράστη στα μονοπάτια της μνήμης!!

«Έργων Επίλοιπα»

Ένα ακόμη βιβλίο, το έβδομο στη σειρά, από την ακαταπόνητη δημιουργία της αγαπητής στα Γρεβενά, Γρεβενιώτισσας, δικηγόρου στη Θεσσαλονίκη, Ιουλίας Αγοράστη, έφτασε, με τη στιλπνή του ομορφιά, μεγαλοπρεπές, ομορφόδετο, ως βιβλίο-λεύκωμα, με την ηδύ των αναμνήσεων, και πήρε θέση ξεχωριστή στην προθήκη της μνήμης, δίπλα στη χόβολη των συγκινήσεων!

Ότι δεν καταγράφεται, χάνεται. Γι αυτό, για να δώσουμε περισσότερη ουσία στην αξία του ελάχιστου χρόνου, θα πρέπει να ενδυναμώσουμε την θαλπωρή της αβέβαιης μνήμης και να περιορίσουμε την  απογύμνωση της αποχρωματισμένης λήθης!…

Έτσι, κέντησε, η Ιουλία, τις εικόνες και τις λέξεις, για να μας αφήσει, ως παρακαταθήκη, αυτό το πανέμορφο βιβλίο – λεύκωμα, με τίτλο: «Έργων επίλοιπα».

          Στην είσοδο του βιβλίου- λευκώματος, στη δεύτερη σελίδα, συναντάμε ολόσωμη την οικοδέσποινα-δημιουργό, με το βλέμμα της να μην εστιάζεται κάπου συγκεκριμένα, αλλά να κοιτάζει “αλλού”, μακριά, αναζητώντας την επόμενη «Εδέμ» της δημιουργίας… Μια δημιουργία με φορτισμένες στιγμές, οι οποίες έχουν αποκτήσει την επωνυμία τους, και μπορείς να τις ανασύρεις, ανά πάσα στιγμή, από το αρμάρι της μνήμης. Μια δημιουργία που είναι σύνοικος με την ζωή της Ιουλίας.

Στη συνάθροιση αυτών των στιγμών, κάποιες, οι περισσότερες θα έλεγα, είχαν εξασφαλίσει την εκδοτική αποτύπωση τους, μεταφέροντας τα φορτία τους στην διαχρονική όσμωση των εντυπώσεων και των αφηγήσεων. Είναι τα έξι βιβλία που έχουν συγγραφεί από την ίδια και που υπηρετούν, όλες τις  θεραπαινίδες τέχνες του πολιτισμού: την ποίηση, τη διήγηση, τη λαογραφία, τη  ζωγραφική, τη γλυπτική, την κηροπλαστική, την κοσμηματογραφία…

Υπήρχαν όμως και στιγμές, εξίσου σημαντικές, που βρέθηκαν αδικημένες, στριμωγμένες στην ατραπό της λήθης, γεμάτες παράπονο, γιατί και αυτές ήταν παρούσες όταν κτίζονταν πολύ σημαντικά γεγονότα, και τώρα χωρίς αποτύπωση, χωρίς τη μελάνη της αεί ζωής κατηφόριζαν τον δρόμο προς τον καταποτήρα!… Αυτές τις δημιουργικές στιγμές, η συγγραφέας- δημιουργός, με τον τίτλο «Έργων επίλοιπα», τις έδωσε το διαχρονικό διαβατήριο ισότιμα στο χωροχρονικό τους ταξίδι!… Το «Επίλοιπα» είναι όντως κομψό και ανάλαφρο ως επιθετικός προσδιορισμός ενός σημαντικού έργου, μιας σημαντικής διαδρομής, που σεμνυνόμενη, η επίκληση, προσδίδει κομψότητα, χωρίς να αφαιρεί το ποιοτικό εκτόπισμα του βιβλίου.

Πόσο εύγλωττο είναι αλήθεια το τετράστιχο, στον πρόλογο του βιβλίου, πόσο εκφραστικό και πόσο εγερτικό συναισθημάτων για τις άστεγες, επίπονες στιγμές της δημιουργίας?

«Σελίδες που δραπέτευσαν

από το βιβλίο της ζωής μου,

φύλλα που ξεκόρμισαν

από το δέντρο της ψυχής μου»! Οιστρηλατημένες λέξεις με νοηματική νοστιμιά στο αλατισμένο μεδούλι της συγγραφής!..

Η Ιουλία αντλεί τη θεματογραφία της από την πολυχρωμία των λουλουδιών και των εποχικών μεταλλαγών της φύσης. Από την παράσταση των προσωπογραφιών των οικείων της. Από το λιμάνι της αναμονής και την απεραντοσύνη της θάλασσας. Από τις μεταλλαγές του καιρού και τις αντανακλάσεις του στον ουράνιο θόλο. Από τις αναπόσπαστες εικόνες της ιδιαίτερης πατρίδα της, τα Γρεβενά. Από την πόλη που αγάπησε ιδιαίτερα,  τη Θεσσαλονίκη. Από τη συμμετοχή της στους συλλογικούς αγώνες για την ανάπτυξη των παρεμβατικών θεσμών στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Η έκδοση, μας προσφέρει μια αισθητική έλξη και έναν καλλιτεχνικό ψυχισμό, χωρίς τις περικοκλάδες του λόγου, γιατί κρίνεται μικρή, η συνηγορία του, στην απίστευτα εξομολογητική, εικονοποιία.

Χρειάζεται το αργό γύρισμα των σελίδων, για να αισθανθείς την ποιοτική στιλπνότητα των εικόνων, που αντιφεγγίζουν σταθερά, χωρίς τον αέρα που φέρνουν οι λεκτικές ακροβασίες και οι δραματικές εξάρσεις. Η απουσία των λέξεων κάνουν πιο ομιλητικές τις αποχρώσεις τους και ζωντανεύουν ακόμη περισσότερο τον ενδόμυχο λόγο.

Κάθε φύλλο και μια απεικόνιση, κάθε απεικόνιση και μια στιγμή δημιουργίας όλες μαζί λειτουργούν ως τοπόσημα ζωής στην αυτοβιογραφία της δημιουργού. Θα πρόσθετα ανενδοίαστα ότι δεν απεικονίζουν μόνο το παρελθόν, τις ώρες έμπνευσης και δημιουργίας… Αν τα κοιτάξεις προσεγγίζοντας το χώρο και από κάποια απόσταση στον χρόνο, θα διαπιστώσεις ότι προοικονομούν την ευχαρίστηση που έρχεται από τη μελλοντική εστίαση στους διαβάτες που θα ξεφυλλίσουν τις σελίδες του.

Στο τέλος, με την τελευταία ματιά, νιώθεις μια παράξενη αίσθηση, ότι έχεις  αγγίξει έναν ταξιδευτή στον Χρόνο. Στον Χρόνο που δεν έχει σταθμούς, ανάσες, αναμονές, που δεν τελειώνει ως διάνυσμα. Ένας ταξιδευτής στο άπειρο, στην κιβωτό των γραπτών αποτυπωμένων μαρτυριών. Ένας κόκκος πολιτισμού στην αέναη ροή της κλεψύδρας του χρόνου!…

Τα βιβλίο – λεύκωμα, λειτουργεί ως ένα κάτοπτρο, όπου αντικατοπτρίζεται η δημιουργική επιθυμία, η οποία μας παρακινεί να μην μείνουμε στο βολικό, το εύκολο, στη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Επιθυμία βαθύτατη της Ιουλίας και ευχή για τις γενιές που ακολουθούν!…

Σίμος Ζαγκανίκας