Πρέπει να διαβάσετε

myGrevena
myGrevena
Δεν είμαστε “φορείς ” της Τέταρτης Εξουσίας. Ο ρόλος μιας εφημερίδας είναι να αφουγκράζεται τους πόνους και τις χαρές ενός τόπου και των ανθρώπων του και αυτούς να διακονεί, να υπηρετεί τις ανάγκες τους, όχι να εξουσιάζει.
spot_img
spot_img

ΜΕ ΔΥΟ ΔΡΕΠΑΝΙΑ (Στη μνήμη Κώστα Δόρτσιου)

Με δυο δρεπάνια κι ένα τσεκούρι για ακόνισμα τράβηξα για το Τσούρχλι. «Να παρς και τσιγάρα απ΄τον Ντόρτσιο» είπε ο πατέρας μου. Στις πλαγιές και στα λακκώματα κοπάδια με γιδοπρόβατα βοσκούσαν. Τσοπάνηδες τα χούιαζαν και τα σκυλιά έτοιμα να χυμήξουν. Με χίλιες προφυλάξεις κι άλλους τόσους κινδύνους έφτασα στο σιδεράδικο.

Για μας από το Βίτσι ή Λόχμη, ή καλύτερα για μένα, το Τσούρχλι ήταν κάπως σαν την Νέα Υόρκη. Σιδεράδικα, ραφεία, μπακάλικα, κουρείο, μύλος, αστυνομία, ταχυδρομείο, παπάδες , ψαλτάδες… Άφησα τα δρεπάνια και το τσεκούρι στον σιδερά και πήγα στο περίπτερο για τσιγάρα. Ένα παιδί της ηλικίας μου, στα 12, μ΄ ένα βιβλίο στο χέρι, καθόταν στη θέση του περιπτερά. Καθαρό , περιποιημένο, καλοχτενισμένο. Έμοιαζε με παιδί της πόλης, όχι του χωριού. Ήταν ο Κώστας  Δόρτσιος. Συνεσταλμένος, όπως κι εγώ. Γεννημένοι το ΄49. Ο φόβος των μανάδων μας είχε τρυπώσει στη μεμβράνη που φώλιαζαν τα έμβρυα.

Στο Γυμνάσιο, μόνον τη χρονιά που έγιναν χωριστά οι τάξεις των αρρένων και των θηλέων βρεθήκαμε στην ίδια τάξη. Τον θυμάμαι στο θρανίο της τρίτης ή τέταρτης σειράς από το τέλος να σηκώνει το χέρι: κύριε καθηγητά, γίνεται κι αλλιώς. Για κάθε άσκηση μαθηματικών είχε πάντα και δεύτερη λύση. Θυμάμαι και την αμηχανία του καθηγητή.

Στο Πανεπιστήμιο καθάριζε όλα τα μαθήματα από τον Ιούνιο.

Τα καλοκαίρια, κάθε φορά που ερχόταν από το Αίγιο ο δικός μας εξαίρετος μαθηματικός Μιχάλης Δημητρίου, κατέφθανε κι ο Κώστας Δόρτσιος παρέα πάντα με τον Μηχανικό και λάτρη των Μαθηματικών από τις Αμυγδαλιές Κώστα Ζεμπίλη ο οποίος το είχε καημό που δεν μπορούσε να κατασκευαστεί τρίγωνο από τα ύψη του. Έλυναν ασκήσεις: Ένα μυρμήγκι κινείται πάνω σε ελαστικό σωλήνα ελαχίστης διατομής τάδε κλπ κλπ.

Έναν δεκαπενταύγουστο, στο πανηγύρι του χωριού του, τον είδα  για πρώτη φορά να παίζει κορνέτα. Τον κόνδορα έπαιζαν.

Τα τελευταία χρόνια του έστελνα κανένα κείμενο για την αγαπημένη εφημερίδα του χωριού του ΕΛΙΜΕΙΑ.

Απ’ όλα τα χαρίσματα του Κώστα ξεχώριζα την καλοσύνη του.

Αιωνία η μνήμη του

Γιώργος Σιώμος 22/11/26

 

Πρόσφατες δημοσιεύσεις