Μερικές σκέψεις για τη ζωή που περνά, τα όνειρα που αναβάλλουμε και όσα ίσως κάποτε μετανιώσουμε που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε.
Βλέποντας τους γονείς μου, που έχουν πλέον ξεπεράσει τα 90 χρόνια, και ακούγοντας τις ιστορίες τους, συχνά πιάνω τον εαυτό μου να ταξιδεύει σε σκέψεις.
Τους ακούω να θυμούνται ανθρώπους, γεγονότα, στιγμές από τα παιδικά και νεανικά τους χρόνια. Κάποιες φορές αφηγούνται τα ίδια περιστατικά ξανά και ξανά. Άλλες φορές, μια παλιά ανάμνηση μοιάζει να ζωντανεύει μπροστά τους, σαν να συνέβη μόλις χθες.
Και τότε αναρωτιέμαι. Πόσο άδοξα μπορεί να περνάει τελικά η ζωή μας, χωρίς να της δίνουμε την αξία που της αναλογεί;
Ξοδεύουμε τόσο μεγάλο μέρος του χρόνου μας σε ασήμαντες ασχολίες, σε μικροπράγματα, σε διαφωνίες, σε αγωνίες για το τι θα πει ο κόσμος, σε μια αδιάκοπη προσπάθεια να αποκτήσουμε περισσότερα. Αναβάλλουμε χαρές, ταξίδια, συναντήσεις, όνειρα. Λέμε, κάποια στιγμή , όταν θα έχω χρόνο, του χρόνου, όταν θα μπορώ.
Μόνο που το αύριο δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα υπάρχει ένα επόμενο αύριο.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, περνούν τα χρόνια.
Ξέρουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις άνοιας οι παλιές αναμνήσεις μπορεί να παραμένουν ζωντανές, ενώ οι πρόσφατες εμπειρίες δυσκολεύονται να αποθηκευτούν ή να ανακληθούν. Βλέποντας τους ανθρώπους που αγαπάμε να επιστρέφουν νοερά σε άλλες εποχές, αναρωτιέμαι πόσο σημαντικές είναι τελικά εκείνες οι στιγμές που κάποτε ζήσαμε.
Ίσως, όταν φτάσουμε σε μια προχωρημένη ηλικία, να μην έχει τόση σημασία πόσα αποκτήσαμε, αλλά τι ζήσαμε, ποιους αγαπήσαμε και τι αφήσαμε πίσω μας.
Και τότε έρχεται μια σκέψη που με ακολουθεί.
Αν μπορούσα να συναντήσω τον εαυτό μου στα 90 του χρόνια, τι θα ήθελα να τον ρωτήσω; Και τι θα μου απαντούσε εκείνος;
Μήπως θα με ρωτούσε γιατί δεν τόλμησα περισσότερα πράγματα στον αθλητισμό; Γιατί δεν κυνήγησα κάποια ρεκόρ που σήμερα μου φαίνονται απίστευτα; Γιατί δεν δοκίμασα να φτάσω λίγο πιο πέρα από εκεί που θεωρούσα ότι τελειώνουν οι δυνατότητές μου;
Μήπως θα μου θύμιζε ότι είχα ένα σώμα που μπορούσε να τρέξει, να περπατήσει, να ανέβει βουνά, να διασχίσει μονοπάτια, κι εγώ δεν το φρόντισα όσο του άξιζε;
Ή μήπως οι ερωτήσεις του θα ήταν πολύ διαφορετικές;
Θα αναρωτιόμουν αν επέλεξα σωστά τον σύντροφο της ζωής μου. Αν έδωσα αρκετή αγάπη, κατανόηση και υπομονή. Αν αφιέρωσα στα παιδιά μου τον χρόνο που πραγματικά χρειάζονταν για να μεγαλώσουν, όχι μόνο σε υλικά αγαθά, αλλά σε παρουσία, συζήτηση, αγκαλιά και ουσιαστική διαπαιδαγώγηση.
Μήπως θα σκεφτόμουν ότι έπρεπε να έχω επιλέξει διαφορετικά τους φίλους μου; Να κρατήσω κοντά μου εκείνους που πραγματικά άξιζαν και να μην ξοδέψω τόσο χρόνο σε σχέσεις που δεν είχαν ουσία;
Και η δουλειά; Μήπως της έδωσα περισσότερα χρόνια από όσα άξιζε; Μήπως στην προσπάθειά μου να πετύχω επαγγελματικά ξέχασα να ζήσω;
Ίσως, πάλι, οι μεγαλύτερες τύψεις μου να μην αφορούσαν τίποτα από όλα αυτά.
Ίσως να ήταν οι φορές που δεν ήμουν αρκετά ευγενικός. Που δεν έδειξα κατανόηση. Που δεν έδωσα ένα χέρι βοήθειας ενώ μπορούσα. Που δεν συγχώρεσα. Που πλήγωσα ανθρώπους για ασήμαντες αφορμές.
Μήπως θα ευχόμουν να είχα γίνει λίγο καλύτερος άνθρωπος; Πιο δοτικός, πιο ανοιχτόκαρδος, πιο ανεκτικός με τις αδυναμίες των άλλων;
Γιατί τελικά, πόσα πράγματα αξίζουν πραγματικά να μας στερούν την ηρεμία μας;
Αναρωτιέμαι ακόμη κάτι: Υπάρχει άραγε άνθρωπος που φεύγοντας από αυτή τη ζωή αισθάνεται ότι τα έκανε όλα όπως θα ήθελε; Που δεν έχει κανένα ανεκπλήρωτο όνειρο, καμία συγγνώμη που δεν είπε, κανένα πρόσωπο που θα ήθελε να ξαναδεί;
Ή μήπως όλοι, λίγο πριν από το τέλος, έχουμε μέσα μας ένα μικρό αν;
Αν είχα ταξιδέψει περισσότερο. Αν είχα αγαπήσει περισσότερο. Αν είχα τολμήσει. Αν είχα συγχωρήσει. Αν είχα ζήσει διαφορετικά.
Και κάπου εδώ έρχεται στον νου μου ο Περπατητής.
Εκείνος που φορτώνει ένα σακίδιο στην πλάτη και ξεκινά να περπατήσει. Που αφήνει πίσω του την καθημερινότητα, τις υποχρεώσεις, τους περισπασμούς και τις γνώριμες διαδρομές.
Στα μονοπάτια έχει πολύ χρόνο. Ώρες ολόκληρες για να σκεφτεί, να θυμηθεί, να αναρωτηθεί, να συνομιλήσει με τον εαυτό του.
Όταν περπατάς μόνος, χωρίς μουσική, χωρίς οθόνες, χωρίς τη φασαρία της καθημερινότητας, κάποια στιγμή δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις σκέψεις σου.
Σου έρχονται στο μυαλό άνθρωποι που συνάντησες, επιλογές που έκανες, λάθη που ίσως δεν παραδέχτηκες ποτέ, αλλά και όνειρα που εξακολουθούν να περιμένουν.
Κάθε ανηφόρα γίνεται μια μικρή δοκιμασία. Κάθε κορυφή μια διαφορετική θέα. Κάθε στάση μια ευκαιρία να κοιτάξεις λίγο βαθύτερα μέσα σου.
Ο Περπατητής δεν περπατάει μόνο για να φτάσει στον προορισμό του. Περπατάει και για να γνωρίσει καλύτερα τον άνθρωπο που κουβαλάει μαζί του.
Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο δώρο ενός μεγάλου ταξιδιού, να σου δώσει τον χρόνο που τόσο εύκολα αρνείσαι στον εαυτό σου.
Δεν χρειάζεται βέβαια, να διασχίσεις εκατοντάδες χιλιόμετρα για να συναντήσεις τον εαυτό σου. Μερικές φορές αρκεί να καθίσεις δίπλα στους γονείς σου, να τους ακούσεις, να κρατήσεις το χέρι τους και να συνειδητοποιήσεις πόσο πολύτιμες είναι οι στιγμές που ακόμη έχετε μαζί.
Ίσως τελικά το ζητούμενο να μην είναι να ζήσουμε περισσότερα χρόνια, αλλά να δώσουμε περισσότερο νόημα στα χρόνια που έχουμε.
Να μη φοβόμαστε να δοκιμάσουμε. Να μη θεωρούμε δεδομένους τους ανθρώπους μας. Να μη φυλάμε την αγάπη για κάποια ειδική περίσταση. Να μη μετράμε την επιτυχία μόνο με όσα αποκτήσαμε, αλλά και με όσα προσφέραμε.
Να κάνουμε εκείνο το ταξίδι, να ξεκινήσουμε εκείνη τη διαδρομή, να τηλεφωνήσουμε σε έναν παλιό φίλο, να ζητήσουμε συγγνώμη, να πούμε ένα σ’ αγαπώ.
Όχι αύριο. Σήμερα.
Γιατί ίσως κάποια μέρα, όταν θα είμαστε εμείς εκείνοι που θα ξεπεράσουμε τα 90, να κοιτάξουμε πίσω και να αναζητήσουμε όχι τις ημέρες που περάσαμε, αλλά τις ημέρες που πραγματικά ζήσαμε.
Και τότε θα ήθελα να μπορώ να πω πως δεν τα έκανα όλα σωστά. Έκανα λάθη, έχασα ευκαιρίες, άφησα πράγματα στη μέση. Όμως προσπάθησα. Τόλμησα. Αγάπησα. Περπάτησα. Γνώρισα ανθρώπους. Έζησα.
Και αν κάτι θα ήθελα να κρατήσω από όλα αυτά, είναι μια απλή σκέψη:
Μη φτάσεις στο τέλος της διαδρομής για να αναρωτηθείς αν άξιζε το ταξίδι. Φρόντισε να το ζήσεις όσο ακόμη βρίσκεσαι πάνω στο μονοπάτι.
Γιατί το αύριο είναι μια υπόσχεση που δεν μας χρωστάει κανείς.
Ένας Περπατητής
Δημητριάδης Γεώργιος
