«Γνώθι σαυτόν»:
Όταν τα βήματα στη φύση γίνονται μονοπάτι για την ψυχή
Υπάρχει μια παράδοξη ελευθερία στο περπάτημα. Όταν αποφασίζεις να αφήσεις πίσω τους τέσσερις τοίχους, τις οθόνες και τους πιεστικούς ρυθμούς της καθημερινότητας για να περπατήσεις πολλές ώρες ή και μέρες στη φύση, συμβαίνει μια σιωπηλή, ευεργετική μεταμόρφωση.
Στα πρώτα χιλιόμετρα, το μυαλό κουβαλάει ακόμα τη φασαρία της πόλης, εκκρεμότητες, έγνοιες, σκέψεις που τρέχουν ασταμάτητα. Όσο όμως τα βήματα αποκτούν έναν σταθερό, ρυθμικό βηματισμό, η εσωτερική ένταση υποχωρεί. Η ανάσα συντονίζεται με το τοπίο, το σώμα κουράζεται γλυκά και τότε συμβαίνει το θαύμα, ο νους δραπετεύει.
Ο νους που ταξιδεύει χωρίς πυξίδα
Όταν περπατάς ώρες στη φύση, δεν χρειάζεται να πιέσεις τη σκέψη σου. Ο νους ταξιδεύει όπου θέλει, εντελώς ελεύθερος, χωρίς να ζητήσει άδεια. Ανασύρει αναμνήσεις, γεννά νέες ιδέες, λύνει κόμπους που μέσα στην πίεση φάνταζαν αδιάλυτοι. Η σιωπή του δάσους, ο ήχος των βημάτων στο χώμα και το κελάρυσμα του νερού γίνονται ο καλύτερος συνομιλητής.
Ο Φρίντριχ Νίτσε, ένας από τους πιο παθιασμένους πεζοπόρους της φιλοσοφίας, συνήθιζε να περπατά για ώρες στα βουνά και στα δάση σημειώνοντας τις σκέψεις του εν κινήσει. Ο ίδιος είχε γράψει χαρακτηριστικά: «Όλες οι πραγματικά μεγάλες σκέψεις γεννιούνται περπατώντας», συμπληρώνοντας πως δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε καμία σκέψη που δεν γεννήθηκε στην ύπαιθρο, με το σώμα σε κίνηση.
Η συνάντηση με τον εαυτό μας
Στο μονοπάτι, έρχεσαι αντιμέτωπος με τα όριά σου, τη σωματική σου κούραση, αλλά και την εσωτερική σου δύναμη. Σε αυτή τη γαλήνη της φύσης, μακριά από τους κοινωνικούς ρόλους που υποδυόμαστε καθημερινά, μένεις μόνο εσύ και η διαδρομή. Εκεί ανακαλύπτεις ξανά το «Γνώθι σαυτόν»: μαθαίνεις να ακούς τις βαθύτερες ανάγκες σου, να εκτιμάς την απλότητα και να βρίσκεις την εσωτερική σου ισορροπία.
Οι θησαυρούς της δικής μας γης
Το ευλογημένο περιβάλλον του τόπου μας προσφέρει μοναδικές ευκαιρίες για να γίνουμε «περπατητές».
Δεν χρειάζεται πάντα να ταξιδέψει κανείς μακριά. Ακόμη και μια σύντομη απόδραση στο Καστράκι, μόλις 10 λεπτά από το κέντρο της πόλης, αρκεί για να αλλάξει η διάθεση και να καθαρίσει το μυαλό. Κι αν αναζητάμε μια βαθύτερη μύηση στη φύση, η πανέμορφη Βάλια Κάλντα (η «Ζεστή Κοιλάδα») μας περιμένει με το ατελείωτο πράσινο, τα κρύα ορεινά ποτάμια και την άγρια ομορφιά της — το αυθεντικό «σπίτι της αρκούδας», όπου η φύση προσφέρει την απόλυτη σιωπή και γαλήνη.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα νιώσετε το βάρος της καθημερινότητας να σας πιέζει, φορέστε ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια και βγείτε έξω. Αφήστε τα πόδια να σας οδηγήσουν και το μυαλό να ταξιδέψει. Ίσως, στο τέλος της διαδρομής, να ανακαλύψετε κάτι πολύτιμο: τον ίδιο σας τον εαυτό.
Ευχάριστη εμπειρία 🙏
Δημητριάδης Γεώργιος
