Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, σκέφτομαι πόσο διαφορετική είναι η πραγματική ζωή ενός σχεδιαστή (ενός δημιουργού, εδώ που τα λέμε, είτε γράφει. είτε ζωγραφίζει, είτε μελωδεί) από την εικόνα που έχουμε συνήθως στο μυαλό μας. Δεν υπάρχει τίποτα ιδιαίτερα «εντυπωσιακό» εδώ. Υπάρχει ένας άνθρωπος σκυμμένος πάνω από το τραπέζι του, κάτω στο πάτωμα (ακόμα καλύτερα) με τα χαρτιά γύρω του, χαμένος μέσα σε αυτό που κάνει. Και, κατά κάποιον τρόπο, αυτό μου φαίνεται πολύ πιο αληθινό.
Μου θυμίζει εκείνες τις ώρες που έχεις κολλήσει σε μια ιδέα. Ξέρεις ότι κάτι υπάρχει εκεί, κάπου μπροστά σου, αλλά δεν μπορείς ακόμη να το βρεις. Κοιτάς ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. Μετακινείς ένα χαρτί. Σημειώνεις κάτι. Το σβήνεις. Το ξανασκέφτεσαι. Και ξαφνικά περνάει μία ώρα χωρίς να το καταλάβεις. Μπορεί και δυό.
Αυτό βλέπω εδώ. Έναν άνθρωπο που ψάχνει.
Και υπάρχει κάτι πολύ όμορφο στην ακαταστασία γύρω του. Τα χαρτιά δεν είναι τακτοποιημένα, οι δυνατότητες είναι ανοιχτές, τα πράγματα μοιάζουν να έχουν μετακινηθεί πολλές φορές. Αλλά ίσως έτσι είναι η δημιουργική δουλειά. Πριν υπάρξει η καθαρή εικόνα, υπάρχει πάντα ένα μικρό χάος.
Μου αρέσει επίσης που δεν βλέπουμε το πρόσωπό του. Δεν ξέρουμε αν είναι κουρασμένος, ενθουσιασμένος, εκνευρισμένος ή βαθιά συγκεντρωμένος. Και δεν χρειάζεται να ξέρουμε. Η στάση του σώματος τα λέει σχεδόν όλα. Έχει αυτή την πολύ γνώριμη στάση του ανθρώπου που λέει στον εαυτό του: «Κάτσε λίγο ακόμη. Κάτι μου λείπει». Η δημιουργία δεν είναι πάντα μια μεγάλη, θεαματική στιγμή έμπνευσης. Τις περισσότερες φορές κάθεσαι εκεί. Και βάζεις μπρος τις οδηγίες σου (βοηθάει ένας καφές!): Να επιμένεις. Να κοιτάς. Να ξαναδοκιμάζεις. Μέχρι, κάποια στιγμή, να σηκώσεις το κεφάλι και να πεις:
«Ναι. Αυτό είναι».
ανπ
