Το κουδούνι χτύπησε ξανά και μαζί του ξύπνησαν οι αυλές των σχολείων. Στη μικρή πόλη της Δυτικής Μακεδονίας, τα Γρεβενά μας, ο αγιασμός είναι μια στιγμή που όλοι κοιτούν λίγο πιο προσεκτικά τα παιδιά. Είναι λίγα, και αυτό δεν μπορεί κανείς να το αγνοήσει. Μα κάθε παιδικό χαμόγελο, κάθε σχολική τσάντα και κάθε φωνή που ακούγεται στην αυλή αποκτά μια ξεχωριστή αξία. Η πόλη τα υποδέχεται με συγκίνηση και με εκείνο το περήφανο βλέμμα που λέει χωρίς λόγια: «Εσείς είστε το αύριο αυτού του τόπου».
Στον αγιασμό, οι ευχές ακούγονται απλές, αλλά κρύβουν μέσα τους ολόκληρες αγωνίες και ελπίδες. Να είναι τα παιδιά γερά. Να αγαπήσουν τη γνώση. Να μη χάσουν την περιέργεια και τα όνειρά τους. Να προχωρήσουν στη ζωή τους, χωρίς όμως να ξεχάσουν τον τόπο όπου μεγάλωσαν. Δίπλα τους, γονείς, εκπαιδευτικοί και παππούδες καμαρώνουν για τα «δικά τους» παιδιά. Κι ας είναι λιγότερα από παλιά, η παρουσία τους γεμίζει τις σχολικές αίθουσες με έναν τρόπο που δεν μετριέται σε αριθμούς.
Κι όταν τελειώσει ο αγιασμός και τα παιδιά περάσουν την πόρτα του σχολείου, μένει στην αυλή κάτι περισσότερο από τον απόηχο μιας τελετής. Μένει η ελπίδα. Σε μια περιοχή που παλεύει με τη μείωση του πληθυσμού και την απομάκρυνση των νέων ανθρώπων, κάθε παιδί είναι μια μικρή υπόσχεση ότι η ζωή συνεχίζεται. Η πόλη μπορεί να καμαρώνει τα παιδιά της επειδή το καθένα είναι μοναδικό. Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή ευχή του φετινού αγιασμού: να μη σβήσουν ποτέ οι παιδικές φωνές από τις αυλές μας.
ΘΕΟΛΟΓΙΑ Δ. ΤΣΟΥΚΑΛΑ
