Στο τέλος δεν έμειναν μόνο τα χειροκροτήματα. Έμεινε εκείνη η όμορφη, βροντερή εσωτερική σιωπή που ακολουθεί κάτι αληθινό. Εκείνη η στιγμή που κανείς δεν βιάζεται να φύγει, γιατί όλοι ξέρουν ότι μοιράστηκαν κάτι που άξιζε.
Ο «Ιππόλυτος» στο Υπαίθριο Θέατρο Καστράκι έδωσε το στίγμα του καλοκαιριού και τα Γρεβενά ήταν εκεί. Ο χώρος γέμισε από ανθρώπους που ήρθαν να παρακολουθήσουν μια παράσταση, αλλά και να στηρίξουν μια προσπάθεια που γεννήθηκε μέσα στα σχολεία της πόλης και μεγάλωσε μέσα από αμέτρητες ώρες δουλειάς, επιμονής και συνεργασίας. Μόχθου και αγώνα. Μαθητών, εκπαιδευτικών, γονιών, όλων των προσώπων που στάθηκαν δίπλα, έβαλαν πλάτες. Οι μαθητές της Θεατρικής Ομάδας ΕΞ ΑΜΑΞΗΣ μάς έδειξαν πως το θέατρο είναι τρόπος να εκφράζεσαι, να ακούς, να εμπιστεύεσαι τον διπλανό σου. Είναι η στιγμή που η αμηχανία γίνεται αυτοπεποίθηση κι ο δισταγμός μετατρέπεται σε δημιουργία. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Η διαδρομή που προηγήθηκε. Οι φιλίες που γεννήθηκαν, οι δυσκολίες που ξεπεράστηκαν, η χαρά της κοινής προσπάθειας. Μετά την έντονη καταιγίδα την προηγούμενη Τετάρτη, ήρθε η ώρα τα παιδιά να μιλήσουν όπως ξέρουν. (Δεν πτοηθήκαμε ούτε από τον φθηνό θόρυβο μιας γαλαρίας ή το κακομαθημένο ελαχίστων με κινητά πίσω από το Καστράκι. Η παράσταση, η «διδασκαλία» στη σκηνή τα έσβησε όλα αυτά -κι ακούσαμε την αρχαία φωνή να ζωντανεύει).
Για ένα καλοκαιρινό βράδυ, η πόλη έγινε κοινό. Μαθήτευσε. Και πάνω στη σκηνή, οι νέοι της απέδειξαν ότι ο πολιτισμός μετριέται με πράξεις επί σκηνής. Το θέατρο που γίνεται με ψυχή, δεν τελειώνει με την αυλαία. Συνεχίζει μέσα σε όσους ήταν εκεί. Αυτό είναι, ίσως, το πιο μεγάλο του κατόρθωμα. Κι αυτό ζήσαμε.
ανπ
______
Φωτογραφίες: Αντώνης Σβολιαντόπουλος
