Στα Γρεβενά με βροχή και νεφώσεις χαμηλές κατά τη διαδρομή,
όμως εκεί το θαλπος ενός άθλου δύο “συνηθισμένων”, απλών ανθρωπων.
Δίχως πτυχία σχετικά και περγαμηνές, δίχως σεμινάρια, επιμορφώσεις και portfolio.
Δύο ανθρώπων που δημιούργησαν μια μικρή λαογραφική συλλογή -από το τίποτα-
αυτές που συνθέτουν το εύρος της διάσωσης ενός πολιτισμού
που διασχίζει τον αιώνα του “ανεπιστρεπτί”.
Λέξεις παλιές, χαμένες σήμερα λέξεις και σκέψεις μέσα από τις λέξεις, τα χρόνια χαμηλόφωνης δουλειάς, το πείσμα και το μεράκι, η ζέση μιας αγάπης που συνοδεύει την πνοή ως τη λήξη της πνοής.
Η κυρία Χάιδω Αγορογιαννη-Βουτσά και ο κύριος Φώτης Δημόπουλος είναι οι άνθρωποι των μετόπισθεν που συνέλεξαν τα θαυμαστά απομεινάρια, τα χνάρια, τα αποτυπώματα ενός πολιτισμού του Υψηλού.
Τον κόπο και τον μόχθο, την πραγματική ζωή,
τη σάρκα αυτής της ζωής μέσα στον αιώνα της απολησμονιας της.
Σε τέτοιους ανθρώπους οφείλεται ευγνωμοσύνη.
Δεν τη ζητούν.
Το μόνο που ζητούν είναι η συνέχεια.
Όλα τα Έργα τα ατόφια των Ανθρώπων τη Συνέχεια ζητούν.
Τη Μνήμη.
Το σθένος και την έμπνευση που θα υπάρξουν μέσα στα λόγια των μεταγενέστερων.
Γιατί το ζήτημα πάντα είναι το Μετά.
Οι κατοπινοι.
Όσο ακούω την κυρία Χάιδω να μιλά και να αναφέρεται στον Κιτσο Μακρή, τη Χατζημιχάλη, τον Δημήτρη Λουκόπουλο και τον Πλάτωνα, νιώθω πως ίσως κάτι πάντα θα διασώζεται,
κάποιος θα είναι ταγμένος να διασώζει το σπερμα της φωτιάς, όπως το γράφει ο Όμηρος.
Μαζί με τη Μαρία Σγουρού, πρόεδρο του Ηλακάτειαι Σύλλογος Ελληνικής Υφαντικής Τέχνης και εκπαιδεύτρια του Εργαστηρίου Υφαντικής του ΚΔΗΦ-ΣΥΔ Λαμπηδονες ΚΟΙΝΣΕΠ ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ, με την υπεύθυνη επιμορφωτρια του Εργαστηρίου Υφαντικής των Λαμπηδονων Σοφια Ευγενίδου Sofia Sofaki και την εθελόντρια επιμορφωτρια Φωτεινη Βουλκιδου
ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ
