1939-1945. ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ:
“ΠΗΛΕΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ”
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ
Εκδόσεις Ψυχογιός
Η Μάχη του Ατλαντικού υπήρξε η μακροβιότερη και μία από τις πιο καθοριστικές εκστρατείες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πίσω από τις μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις, χιλιάδες εμποροναύτες κράτησαν ανοιχτή τη θαλάσσια «γραμμή ζωής» των Συμμάχων, πληρώνοντας βαρύ τίμημα.
Ανάμεσά τους και οι Έλληνες ναυτικοί, που με περισσότερα από 400 χαμένα πλοία και πάνω από 2.000 νεκρούς πρόσφεραν μια θυσία δυσανάλογα μεγάλη, η οποία όμως παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη.
Με αφετηρία τις δραματικές ιστορίες των πλοιων «Διαμαντής» και «Πηλέας», το βιβλίο αναδεικνύει δύο εκ διαμέτρου αντίθετες όψεις του πολέμου: μια σπάνια πράξη ανθρωπιάς και ναυτικής ιπποσύνης και ένα αποτρόπαιο έγκλημα που συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη. Μέσα από μαρτυρίες, ιστορικά στοιχεία και ζωντανή αφήγηση, ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με το θάρρος, την αγωνία και την αυτοθυσία των ανθρώπων που πολέμησαν χωρίς όπλα, αλλά με μοναδικό τους εφόδιο την αποφασιστικότητα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν αφηγείται μόνο γεγονότα, αλλά αποκαθιστά τη μνήμη μιας ξεχασμένης εποποιίας. Είναι ένας φόρος τιμής στους αφανείς ήρωες της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας και μια υπενθύμιση ότι η ελευθερία και η νίκη των Συμμάχων στηρίχθηκαν και στους ανθρώπους που ταξίδευαν καθημερινά μέσα στον κίνδυνο.
Ο Δημήτρης Καραϊσκος ξέρει τις θάλασσές του, έχει ερευνήσει εξαντλητικά την εποχή και μας δίνει ένα ζωντανό αφήγημα, μια πλούσια ιστορική παρακαταθήκη.
Professor Quercus
*
«Έλληνες του πικρού καιρού»
Σπαράγματα για μια πατρίδα που λιγοστεύει
ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ε. ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ
Εκδόσεις manifesto
Πίσω από τις εικόνες των παλιών ελληνικών ταινιών δεν κρύβεται μόνο η νοσταλγία μιας άλλης εποχής, αλλά η μνήμη μιας κοινωνίας που είχε διαφορετικές αξίες, διαφορετικό ήθος και μια βαθύτερη αίσθηση ευθύνης απέναντι στον άνθρωπο και την κοινότητα.
Το βιβλίο αναζητά τα ίχνη αυτής της «Σαββατολουσμένης Ελλάδας», μιας Ελλάδας όπου το φιλότιμο, η ντροπή και ο σεβασμός προς τον κόπο και το ψωμί αποτελούσαν αυτονόητες αξίες της καθημερινής ζωής.
Με λόγο προσωπικό, στοχαστικό και συχνά αιχμηρό, ο συγγραφέας αντιπαραβάλλει εκείνη την Ελλάδα με τη σημερινή πραγματικότητα, ασκώντας κριτική στον σύγχρονο νεοελληνισμό και στην απομάκρυνσή του από τις πολιτισμικές και ηθικές του ρίζες.
Δεν πρόκειται για μια εξιδανίκευση του παρελθόντος, αλλά για μια αγωνιώδη προσπάθεια να διασωθεί η συλλογική μνήμη και να αναδειχθούν οι αξίες που κινδυνεύουν να χαθούν.
Το βιβλίο αποτελεί τελικά μια προσωπική μαρτυρία και, ταυτόχρονα, μια πρόσκληση σε αυτογνωσία. Υπενθυμίζει ότι η μνήμη δεν είναι απλή νοσταλγία, αλλά ευθύνη απέναντι στην ιστορία και στον πολιτισμό μας. Αφού μόνο όταν θυμόμαστε ποιοι υπήρξαμε, μπορούμε να αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια ποιοι θέλουμε να είμαστε.
Professor Quercus
