Το καλοκαίρι έρχεται κάθε χρόνο με υπερβολική αισιοδοξία. Υποτίθεται ότι θα γίνουμε άνθρωποι που τρώνε ροδάκινα, ξέρουν να ψήνουν και δείχνουν ωραίοι με λινά. Στην πραγματικότητα, μέχρι τον Αύγουστο ψάχνουμε τα γυαλιά μας ενώ τα φοράμε.
Κι όμως, το καλοκαίρι έχει μια σπάνια ευγένεια. Δεν απαιτεί να αλλάξεις τη ζωή σου. Απλώς σου λέει: «Έλα έξω αν θες». Και αυτό είναι πολύ πιο ανθρώπινο από τις αποφάσεις της Πρωτοχρονιάς.
Ίσως το μόνο πραγματικά πολυτελές πράγμα που έχει απομείνει είναι να μην κάνεις τίποτα. Να καθίσεις σε μια βεράντα χωρίς να το ονομάσεις «χαλαρά», να πας μια βόλτα χωρίς να τη μετρήσει κάποιο app και να διαβάσεις λίγες σελίδες χωρίς να ελέγξεις το κινητό σου κάθε τρία λεπτά, εκτός αν περιμένεις μήνυμα από τον ψυχολόγο σου.
Και αν το καλοκαίρι δεν βγει όπως το είχες φανταστεί, δεν πειράζει. Η μνήμη είναι εξαιρετικός μοντέρ: κρατάει τα γέλια, το ηλιοβασίλεμα και τη γεύση του καρπουζιού, όχι την κίνηση στην εθνική.
Το καλοκαίρι δεν ζητά να είσαι τέλειος. Ζητά μόνο να είσαι εκεί. Τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν μέχρι το φθινόπωρο, όταν όλοι θα πιστέψουμε ξανά ότι ένα καινούργιο σημειωματάριο θα λύσει τα προβλήματά μας.
