Ένα ευχαριστώ και, βέβαια, συγχαρητήρια στην φίλη Χάιδω Αγορογιάννη – Βουτσά: πρόσφερε σήμερα στα Γρεβενά, στον πολιτισμό της Δυτικής Μακεδονίας, στην ιστορία της χώρας μας, ένα δεύτερο διαμαντάκι: το έργο της «Τα Υφαντά της Σαμαρίνας» (το προηγούμενο ήταν «Οι φορεσιές της Σαμαρίνας»). Και πραγματικά, το εντελώς τοπικό γίνεται περιφερειακό, πανελλήνιο, και, γιατί όχι, οικουμενικό –όταν με μεράκι, μόχθο, αγάπη αρδεύεται από την ομορφιά του τόπου μας. kI αρδεύει τη δημιουργικότητα των παιδιών μας, των επομένων γενιών.
Την Χάιδω βέβαια, χρόνια τώρα, την ξέρουμε να παλεύει με τέτοια μεράκια, ας θυμηθώ μόνον εδώ την συνεισφορά της στην Λαογραφική Συλλογή της πόλης μας (με την ταυτόχρονη ευχή να εμπλουτίζεται αυτή και να είναι συνεχώς και λειτουργικά ανοιχτή στους Γρεβενιώτες και τους επισκέπτες).
Το βιβλίο αυτό τώρα είναι ένας αργαλειός· της μόνης βαριάς βιομηχανίας που διαθέτουν τα Γρεβενά –του πολιτισμού. Κι ο αργαλειός δεν είναι ούτε για να σκονίζεται σε αποθήκες και κατώγια, ούτε να κοιμάται σε προθήκες μουσείων: είναι για να υφαίνει, να δημιουργεί, να κελαηδά.
Αυτό κάνει το έργο της Χάιδως –ένας αργαλειός πολιτισμού: πατώντας γερά στο παρελθόν, νοηματοδοτεί το παρόν και κοιτάει (πάντα) στο μέλλον.
Αντώνης Ν. Παπαβασιλείου
