«Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο»
Γιώργος Σεφέρης
Πόσο ήταν; Δυο, τρεις ώρες. Ο μόχθος πριν, οι πρόβες, οι αγωνίες;
Κοιτούσα τους διαδρόμους: γεμάτοι νέα παιδιά. Στην «τσίτα» καθώς η ΕΛΕΝΗ του Ευριπίδη κυλούσε στην σκηνή. Ένα κατόρθωμα. Μοιρασμένο από όλα αυτά τα νιάτα. Κατόρθωμα αυτών των μαθητών, σχολείων, δασκάλων, γονιών. Στη σκηνή πάνω (είχε τις δόξες του το Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου Γρεβενών –έγινε ακριβώς αυτό που λέει, κέντρο πολιτισμού) τα Γρεβενά υψώναν ανάστημα.
Το καλοκαίρι ο Δημήτρης Γουσόπουλος (Δάσκαλος με το Δ σε μπολντ και γκάραμοντ 24αρι) μου μίλησε για πρώτη φορά για το σχέδιο, πόσο ταιριάζει εδώ η πολυφορεμένη λέξη «όραμα»!, για ένα πανελλήνιο μαθητικό φεστιβάλ θεάτρου.
Και να, η Θεατρική Ομάδα Εξ Αμάξης και η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Γρεβενών, μαζί με φορείς της Τοπικής μας Αυτοδιοίκησης που στήριξαν όπως πρέπει (και είθε να συνεχίσουν και πιο δυνατά), έστησαν το «ΕΡΑΜΑΙ ΜΕΓΑ». Σχολεία από όλη τη χώρα ήρθαν εδώ και άναψε το κουβεντολόι της δημιουργίας. (Με συγκινεί το ΕΡΑΜΑΙ ΜΕΓΑ, πόσες φορές έχω γράψει για το πολυπόθητο δαχτυλίδι από το Καστρί, τις δυνατότητές του να γράψει την δικιά του ιστορία στον τόπο, κοιτώντας στο μέλλον).
Πάνω στη σκηνή, έχει τελειώσει η παράσταση, αλλά ένας πανικός ενθουσιασμού, αγάπης, δοσίματος δίνει τα ρέστα του. Τα Γρεβενά μας στα καλύτερά τους, ντυμένα τα γιορτινά τα ρούχα. Φτιάχνουν, δημιουργούν, στήνουν ιστορίες για το μέλλον.
*
Ο Ευριπίδης, η Ελένη. Τα παλιά, αλλά τόσο σύγχρονα γράμματα.
«για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη» γράφει ο Βουρλιώτης ποιητής.
*
Κι εμείς βγαίνουμε έξω, δίπλα στο ποτάμι, σιγοψιθυρίζοντας:
ΕΡΑΜΑΙ ΜΕΓΑ.
Αντώνης Ν. Παπαβασιλείου
ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
