Του Γιάννη Μήτσιου
Με πολύ θλίψη πληροφορήθηκα πρόσφατα, την εκδημία ενός καλού φίλου σπουδαίου γρεβενιώτη της Αμερικής του Βασίλη (Μπίλ) Τσίρου καταγόμενου από το Πανόραμα Γρεβενών.
Ο Βασίλης μεγάλωσε ορφανός στα χρόνια του εμφυλίου, ξενιτεύτηκε στα 24 του χρόνια στην Αμερική όπου και εγκαταστάθηκε στην πολιτεία του Νιού Χάμσαιρ. Πετυχημένος επιχειρηματίας, οικογενειάρχης, ενεργός πολίτης, διετέλεσε και πολιτειακός βουλευτής στη Βουλή της πολιτείας εκπροσωπώντας την πόλη του το Farmington αλλά και πολλά χρόνια στο Δήμο ως σύμβουλος κα μέλος επιτροπών. Παράλληλα με τη συμμετοχή του στη Διακοινοβουλευτική Ένωση των Ελλήνων κοινοβουλευτικών της Διασποράς πρωτοστάτησε στα εθνικά συμφέροντα και στο ελληνικό λόμπι των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το Βασίλη Τσίρο τον πρωτογνώρισα το καλοκαίρι του 1991 στο χωριό του το Πανόραμα Γρεβενών, νεαρό δημοσιογράφος τότε της τοπικής εφημερίδας Ελεύθερος Λόγος των Γρεβενών με τον εκδότη αείμνηστο Στέλιο Μιγδάνη και δημοσίευσα τη συνέντευξη που παραθέτω. Στη συνέχεια ξαναβρεθήκαμε στην Αμερική ως μεταπτυχιακός φοιτητής εγώ στη Βοστώνη και είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω ακόμα περισσότερο και να δω από κοντά την πολιτική του δράση μιας και Βοστώνη και Νιού Χάμσαιρ δεν είναι μακριά.
Το σπίτι του ήταν ανοικτό σε όλο τον κόσμο και ακόμα περισσότερο στους φοιτητές από Γρεβενά και Δυτική Μακεδονία όπου είμασταν καλεσμένοι σε όλες τις γιορτές μαζί με τους υπόλοιπου γρεβενιώτες της περιοχής κυρίως από το Πανόραμα. Η πολιτεία του Νιού Χάμσαιρ μοιάζει με τα Γρεβενά, είναι αγροτική και ορεινή σε κάποιο βαθμό.
Πολιτειακός βουλευτής τότε τη δεκαετία του ΄90 πρωτοστάτησε στον εορτασμό της εθνικής μας επετείου και είχα την τιμή να παρευρεθώ στην επίσημη εκδήλωση της Βουλής της πολιτείας και να γνωρίσω την τότε κυβερνήτη της πολιτείας Τζιν Σαχίν και σημερινή γερουσιαστή της πολιτείας του Νιού Χάμσαιρ. Η κα Σαχίν υπηρξε η πρώτη γυναίκα κυβερνήτης της πολιτείας και η πρώτη που εξελέγη και γερουσιαστής. Φίλος του Μάικ Δουκάκη, του Κρις Σπύρου, του Πάπας, του Μπιλιράκη έδωσαν αγώνες για την Κύπρο, τη Μακεδονία και για το ρόλο της Τουρκίας σε εξοπλισμούς κλπ.
Δεν θα ξεχάσω το απίστευτο χιούμορ του, την πολιτική του σκέψη και την επιχειρηματική του σκέψη παράλληλα και τις πολλές συζητήσεις τα τελευταία χρόνια που περνούσε πάντα τα καλοκαίρια στο αγαπημένο του Πανόραμα.
Τα θερμά συλλυπητήρια στην σύζυγό του Κάθη και στα τρία του παιδιά τον Αλέξανδρο, το Δημήτρη και την Ελένη.
